“Je bent niet alleen”
Dean was 11 jaar toen zijn moeder uit het leven stapte. Zijn vader heeft hij nooit gekend. Oma Lydia (68) wist meteen: “Vanaf nu zorg ik voor Dean.” Daarmee vervult ze de laatste wens van haar dochter. De liefdevolle zorg van oma brengt rust en stabiliteit, maar door zijn trauma’s, autisme, ADHD en introverte karakter staat het leven van Dean (inmiddels 14 jaar) vrijwel stil. Hij gaat niet meer naar school en is vooral op zijn kamer te vinden. Dit vraagt ook veel van Lydia, signaleerden de mensen van ’n Tweede Thuis Dichtbij. Samen vonden ze een oplossing die meer lucht gaf.
Toen Lydia haar kleinzoon Dean drie jaar geleden thuisbracht, trof ze haar dochter aan in bed. De gordijnen nog gesloten, een zelfgekozen dood. “Alles stond stil, maar tijd om stil te staan was er niet”, deelt Lydia. “Ik belde meteen de hulpdiensten en liep naar beneden om Dean te vertellen dat zijn moeder er niet meer was. Toen de politie en ambulances arriveerden, rende Dean in paniek de straat op. Ik wist meteen: vanaf nu zorg ik voor jou.”
Voogdijschap
Lydia heeft altijd gevoeld dat haar dochter niet oud zou worden. “Ze was depressief. Op een dag vroeg ze: ‘Mam, als mij iets overkomt, wil jij dan voor Dean zorgen?’ Dat beloofde ik. Toen Dean geen gezaghebbende ouder meer had, was de voogdijschap snel geregeld in de rechtbank. Ik liet mijn eigen huis achter en trok in de woning van mijn dochter, zodat Dean gewoon thuis kon blijven wonen. Zijn eigen plekje was belangrijk. Hij was al zoveel kwijtgeraakt.”
“Alles stond stil, maar tijd om stil te staan was er niet.”
Fulltime zorg
“In het begin staat iedereen voor je klaar: Je hoeft maar te bellen en ik ben er voor je. Heel lief, maar uiteindelijk pakken mensen de draad weer op. Iedereen heeft het al druk genoeg met het eigen gezin”, reageert Lydia begripvol. Maar de fulltime zorg is pittig voor de alleenstaande Lydia. “Tijd voor mezelf en mijn eigen verdriet is er bijna niet. Dean heeft veel meegemaakt en is een bijzonder kind. Hij heeft autisme, ADHD en is heel introvert, waardoor hij zich snel terugtrekt en minder aansluiting vindt bij leeftijdsgenoten. Ondanks alle hulp en begeleiding vanuit jeugdzorg lukt het hem al twee jaar niet meer om naar school te gaan. Hij wil wel, maar kan het niet.”
Eigen kringetje
Lydia hield steeds minder tijd over voor zichzelf, wat de zorg zwaarder maakte. Dit bleef niet onopgemerkt bij de instanties. Via de gemeente werd ’n Tweede Thuis Dichtbij ingeschakeld. “Ineens werd ik omringd door zoveel warmte en deskundigheid. Er was een gesprek aan mijn keukentafel samen met de mensen van ’n Tweede Thuis Dichtbij, jeugdzorg, de gemeente en mijn goede vriendin Noor erbij. Samen kwamen we tot de conclusie dat ik, om de zorg voor Dean vol te houden, vaker ontlast moest worden. Bij voorkeur door mensen uit ons eigen kringetje. Ze zeiden: ‘Wij kunnen wel mensen voor jullie zoeken, maar het is beter om de mogelijkheden binnen je eigen netwerk te onderzoeken.’ Dat is ook veel vertrouwder voor Dean.”
“Ineens werd ik omringd door zoveel warmte en deskundigheid.”
Appgroep
Voorheen vroeg Lydia ook weleens om hulp in haar omgeving, maar dat was minder concreet. ’n Tweede Thuis Dichtbij kwam daarom met een plan: het opzetten van een appgroep met mensen die structureel voor haar en Dean willen klaarstaan. “Het uitzetten van die vraag was spannend”, vond Lydia. “Je telefoon staat vol mensen, maar niet iedereen kan iets voor je betekenen of heeft raakvlakken met Dean. Bij ’n Tweede Thuis Dichtbij stelden ze me gerust: ‘Je bent niet alleen.’ Ze hadden gelijk. Na de oproep haakten de juiste mensen aan: onze buurvrouw, een moeder van een vriendje van Dean én mijn goede vriendin Noor. Mensen waarmee Dean ook een klik heeft.”
Oproep
Lydia doet maandelijks een nieuwe oproep via de app. “Ik laat weten welke dagen ik weg moet en vraag wie dan wil bijspringen.” Voor vriendin Noor is het altijd vanzelfsprekend geweest om te helpen. “Maar de appgroep geeft meer vastigheid en dus meer houvast voor Lydia”, vertelt ze. “Ik heb veel tijd om bij te springen, maar we kijken vooral wat goed voelt voor Dean. Hij is liever bij een vriendje dan bij mij, vanwege ons leeftijdsverschil. Maar als het nodig is, kom ik een paar uur in huis. Dan kan Lydia met een gerust hart weg en kan Dean gewoon zijn eigen ding doen.”
“De appgroep geeft meer vastigheid en dus meer houvast voor Lydia.”
Dichtbij
“Dat is zo fijn”, reageert Lydia dankbaar. “Noor wil zelfs een heel weekend in huis komen, maar dat is nog te lang voor Dean.” Noor: “We willen niks forceren. Misschien kunnen we het langzaam opbouwen. Het heeft vast tijd nodig” Lydia: “Het gaat nog niet zo goed met Dean. Het liefst zit hij de hele dag op zijn kamer, soms komt hij zijn bed niet uit. Door zijn medicatie heeft hij weinig eetlust en energie. Meerdere keren per dag klop ik op zijn deur, even vragen hoe het gaat. Voor het avondeten komt hij altijd naar beneden. Zo blijven we in contact met elkaar. Er gebeurt ook zoveel tegelijk voor hem, ook nog met die puberteit erbovenop. Ik wil niet teveel aan hem trekken, dan gaat hij alleen maar steigeren. Ik blijf gewoon dichtbij.”
Hartverwarmend
Hoe de toekomst eruitziet voor Dean durft Lydia niet te zeggen. “Ik wil hem naar een leven begeleiden waarin hij zijn eigen keuzes kan maken, binnen de mogelijkheden die er voor hem bestaan. Het is geweldig dat er ook mensen voor mij klaarstaan. Al heb ik maar een middagje voor mezelf, dat doet me al zo goed en werkt ook positief door richting Dean.” Voor alle mensen die iets soortgelijks meemaken, heeft Lydia een tip: “Blijf aan de bel trekken. Schaam je niet om hulp te vragen. Mensen willen juist graag helpen. Dat is zo hartverwarmend. Het besef dat je er niet alleen voor staat, geeft al zoveel rust.”
